Sauerlandweekend mei 2011

Dag 1
Het is zaterdagmorgen 28 mei, 6.30 uur en mooi maar fris weer. 18 man en 2 dames staan klaar voor vertrek bij het clubgebouw. Het wachten is op Nico en Philip; maar die bellen dat wij maar vast moeten gaan. Ze hadden nog iets meer tijd nodig om wakker te worden. Had Margriet nog mooi wat tijd om haar rugzak weer uit te pakken op zoek naar cd’s van The Stones en Normaal. De laatste bagage wordt in de auto’s gestopt en de passagiers kiezen een plek in één van de auto’s.  Mooi op tijd geeft reisleider Harry Hassink om 6.40 uur het vertreksein richting Medelon in Sauerland. De auto van Alice Vissers en Margriet gaat oerend hard, maar dat is gewoon Normaal. De reis verloopt voorspoedig, zij het dat mijn TomTom liever de autosnelweg had blijven volgen. Maar de voorgangers slaan eerder af en er volgt een rit over mooie slingerende secundaire wegen door het Sauerland. Ondertussen ontspint zich in de camper van Giel Dekker een discussie tussen Meindert Haringsma en Freddi Louwerse welke van de twee voetbalbroers Moddejonge  (Hennie of Gerrit) afgelopen week nu overleden is. Niet dat het van belang is voor het fietsen, maar het doet de rit korter lijken. Ook weer volgens schema arriveren we om 9.30 uur in Hotel Kaiserhof; de koffie met gebak staan al klaar. Het hotel blijkt voor de frequente Sauerlandgangers flink verbouwd te zijn. Vervolgens fietsen afladen, bagage uitladen en snel omkleden in de kamers die al beschikbaar zijn. Omdat de temperatuur rond de 11 graden aangaf, gaan de mouwtjes en/of jasjes wel aan. Voordat we kunnen vertrekken moet Peter ten Wolde nog even assisteren om de juiste plaatjes onder de nieuwe schoenen van Margriet te zetten. De ‘fietsenmaker’ die ze verkocht heeft doet z’n naam eer aan want het bleken de verkeerde plaatjes. Gelukkig had ze de oude nog mee. Om 10.45 uur vertrekken we in twee groepen richting Diemelsee voor een rit van 95 km. Er is nu voor het eerst in alle jaren Sauerland voor gekozen om met twee groepen te fietsen zodat ieder naar zijn of haar kwaliteiten het gewenste tempo kan kiezen. Direct vanuit het hotel kunnen we aan de bak, want het is gelijk klimmen. Harry ontpopt zich als een ware wegkapitein door instructies te geven dat we allemaal op elkaar wachten bij een splitsing of boven, dan wel onder aan een helling. En zo gebeurt het. Via Medebach, Oberschledorn, beetje klimmen in Bömighausen naar Rhena. Daar rijden een paar snelle rijders bijna de afslag naar links voorbij, maar die worden vakkundig de goede richting op geschreeuwd. Een lekkere klim naar de Wächter (511m) volgt en vervolgens afdalen naar Schweinsbühl. Via Deisfeld en Giebringhausen duikt de Diemelsee op en gaat het laatste stukje naar de pauze lekker vlak rond het meer en over de stuwdam. De eerste 45 km zitten er op en we strijken neer op een terras aan het water. De ober blijkt verrassend goed Nederlands te spreken voor een Limburger en, terwijl hij de bestellingen haalt, wil Freddi dat twee belangstellende dames (die ook al met een heel nest uit Limburg blijken te komen) een foto van hem maken in zijn wielerkleding. Dan heeft hij thuis bewijs dat ie niet in Monaco de bloemetjes heeft buiten gezet. Ik weet niet of de foto het thuisfront gerust zal stellen. Koos Weggeman en Lammie Steffens komen wat later aan en kort daarna komt ook de tweede groep binnendruppelen. De zon komt inmiddels af en toe door en de temperatuur loopt wat op. Koos kiest er voor om met de tweede groep verder te fietsen, maar alle respect voor Koos want hij is nog maar kort geleden weer op de fiets geklommen na een schouderoperatie. We vervolgen de route via Padberg (klimmen), Adorf (wat dalen), Flechtdorf (weer klimmen), Berndorf (afdalen), Korbach  (klimmen), licht afdalen naar Nordenbeck  en dan even flink klimmen en een redelijk stuk vlak naar Goddelsheim, en dan even een afdaling en opeenvolgende klom om de Aar over te steken naar Hillershausen; daarna komen we weer in Medebach terug en slaan we linksaf naar Medelon.  

Ben blij dat na 95 km het hotel in zicht komt want de laatste helling ging niet zo vlot meer als de eerste. Met een gemiddelde van 24,1 km/u en 1.100 hoogtemeters hebben we het niet gek gedaan. Maximum snelheid was 65,2 km/u naar beneden (en ergens met 7 km/u omhoog). Iedereen dook de douches in, behalve Lammie, Gerrit Muller en ondergetekende, want omdat we toch moesten wachten tot de douche vrij was, konden we net zo goed al vast twee halve liters gebruiken als douche voor de inwendige wielrenner. Ondertussen vertelde Gerrit op plastische wijze van een eerdere hotelervaring met een collega-fietsers uit Losser die ’s nachts kennelijk zijn koude voeten aan Gerrit wilde warmen in het tweepersoonsbed. Gerrit was daarvan niet gecharmeerd en lag uiteindelijk op het randje. Ondertussen verscheen mijn kamergenoot Huub  fris gedoucht beneden en was het mijn beurt. Na een prima douche (pas gerenoveerd evenals de kamer) even wat aantekeningen gemaakt voor dit artikel. Eenmaal weer op het terras gearriveerd keek de hele groep (die inmiddels achter een welverdiend gevuld glas zat) mij aan of ik al het warme water uit Medelon had opgebruikt. Een kleine uitleg leek op zijn plaats. Gerrit bleek volgens zijn eigen (!)zeggen  te zijn overgeschakeld op alcoholvrij bier (ja, ja) en dat heeft hij het hele weekend volgehouden  J Giel probeerde geen ruzie te maken, zoals hij aan zijn vrouw had moeten beloven, maar fietsen ging hem beter af. Een half uur later dan gepland konden we aan tafel, want er moest kennelijk, zo te zien aan de aanwezige militairen uit Nederland en Duitsland, eerst nog een culinair oorlogje worden afgehandeld. Pas om 20.00 uur kwamen de eerste gerechten op tafel, gebracht door een dame die er die avond kennelijk alleen voor stond. Meindert Haringsma had dat met zijn jarenlange horeca-ervaring al snel juist ingeschat. Roel Hoogenkamp probeerde ondertussen herhaaldelijk de witte wijn van Meindert te proeven, maar kreeg daar de kans niet toe. Het diner had uiteindelijk treffende gelijkenis met ons peloton dat een helling op reed: de kwaliteit was prima, het kwam ook wel aan, maar niet allemaal tegelijk. Je moest ook nog oppassen met opmerkingen, want de dame in kwestie bleek 20 jaar in Albergen te hebben gewoond. Na afloop verdwenen enkelen naar de kamer om naar de Champions League finale Barcelona-Manchester te kijken (die Barça won met 3-1). Anderen liepen nog even een ommetje langs het riviertje de Orke om wat lichaamsbeweging (!) te krijgen en rond 23.00 uur had iedereen z’n kamer opgezocht. Nico Heerink en Philip Tepper hadden, aan de zakflacon te zien, nog een slaapmutsje te gaan.

Dag 3
De nacht werd rond een uur of twee ruw verstoord door een luchtalarm, althans daar leek het op. Beneden ons raam werd gepraat, maar veel meer activiteit viel er niet te beleven. Omdat het hotel niet ontruimd leek te worden, sliep ik weer in. Achteraf bleek het een brandweeralarm te zijn geweest dat de spuitgasten van het dorp  in actie riep. De volgende ochtend scheen de zon volop en beloofde het een warme dag te worden. Het jasje kon wel thuisblijven. Om 8.00 uur konden we weer genieten van een prima ontbijt en sterke verhalen. Jan bleek wat met grote dieren te hebben, want nu vertelde hij met stalen gezicht dat zijn buurman ooit een kanarie van vijf kilo had, die met kooi en al door de kamer vloog….Ja, daar word je wel wakker van. Om 9.00 uur stond iedereen weer klaar voor vertrek; Peter en Freddi kozen er vandaag voor om met de C-groep mee te fietsen, die net als de A/B-groep een route rondom de Edersee zou fietsen. Het eerste deel was redelijk vlak, dus mooi om rustig warm te draaien. Na een flauwe klim naar Rhadern en de daaropvolgende afdaling moesten we net voor Fürstenberg een behoorlijke klim met enkele haarspelden afwerken naar een 100 meter hoger niveau. Toen begon het wel wat warm te worden en de eerste zweetdruppels van die dag verschenen. Vanaf Buchenberg op 380 meter ging het lekker naar beneden tot we op 240 meter bij de Edersee (wat er tenminste nog van restte) aankwamen. Via Herzhausen naar Vöhl weer licht stijgend en dalend tot we bij Nieder-Werbe via de brug een arm van de Edersee over fietsten. Vervolgens kwamen we op een fietspad dan praktisch boven de oever van de Edersee hing en af en toe mooi uitzicht gaf over het meer. Vlak voor Waldeck werd het bij een toeristische pleisterplaats aan het meer tijd voor koffie en gebak. Het water in de Edersee stond ongeveer twee meter lager dan andere jaren (volgens diegenen die er toen ook waren); de droogte in het voorjaar was ook hier merkbaar. Na de koffie vervolgden we onze tocht langs het meer en stopten even bij de stuwdam om daar wat foto’s te schieten en het verschil in hoogte aan beide zijden even goed te laten inwerken. Iets verderop kwamen we langs een spoorlijntje richting Affoldern waarop twee groepjes op even zovele railfietsvoertuigjes ons trachtten bij te houden Voordeel van die dingen is dat je geen lekke band kunt krijgen, maar ‘sturen’ haalt weinig uit. Na een vlak, maar drukker, gedeelte tot aan Giflitz met uitizcht op megavelden vol zonnepanelen, maakten we een bocht naar rechts richting Gellershausen. Die weg was erg rustig en liep langzaam omhoog. De zon liet zich hier goed voelen en de bidons werden regelmatig uit de houder gehaald. Bij Frebershausen werd het steiler en dus warmer.

Uiteindelijk bereikten we de 480 meter hoogtelijn en daalden we vervolgens af naar Frankenau. Inmiddels verlangden we naar een koele versnapering, maar er bleek niet veel open. Uiteindelijk vonden we een terrasje in de schaduw en de plaatselijke voorraad Malzbier slonk behoorlijk. De bidons konden we weer vullen voor het laatste deel (zo’n 30 km) van de rit en Philip wilde de zelfontspanner van zijn nieuwe camera eens uitproberen. Dat leverde op zich weer een leuke foto op.  Het laatste deel via Altenlotheim, Schmittlotheim, Ederbringhausen, Niederorke, Sachsenberg en, Neukirchen was redelijk glooiend en bevatte geen steile hellingen en afdalingen. Maar het venijn zit in de staart en in dit geval bij Dreislar. Op 2 km van het eindpunt kwam er nog een fijne helling van 11%. Het was warm, ik had er inmiddels 3,5 tot 4 liter water doorheen gejaagd en was een beetje aan het einde van het Latijn. Gelukkig was de helling niet al te lang en om 15.00 uur kwam ons hotel in zicht. We hadden er 105 km op zitten met een gemiddelde van 23,5 km/u. Mijn hoogst gemeten snelheid vandaag was 65 km/u. En de halve liter Weizen was in notime verdwenen. Van de C-groep was Roel Hoogenkamp toen ook al binnen, maar hij had het vandaag op zijn gemak gedaan en een kortere route genomen. Om 15.30 uur begonnen de overige renners van de C-groep binnen te druppelen. Freddi kwam als eerste vrij vlot na onze laatste man Lammie binnen. Onderweg had Freddi nog bij een olifant (nee, geen zonnesteek) op de rest van de groep gewacht, maar toen zijn opspelende knie net zo warm werd als de zon, is hij toch maar alleen verder gegaan. Willy Dam kwam helemaal uitgewoond binnen en smachtte naar wat drinken, want hij had niets meer in zijn bidon. Meindert kwam op zijn eigen karakteristieke wijze binnen: mopperend dat de route te lang was, de zon te heet, en eten moest hij ook niet als het diner zou worden opgediend. Hij was kortweg ook even klaar met fietsen. Al eerder die middag had hij bij de aanblik van een helling na Altenlotheim spontaan de fiets aan de kant gezet en op een lift naar boven van de volgauto gewacht. Als laatste kwam om 16.30 uur Bennie over de meet; hij had de hele route gefietst en nergens meegelift. Wederom respect voor deze doorzetter. Drie kwartier later was iedereen schoon en fris, waren de auto’s in- en de fietsen opgeladen en klonken de praatjes al weer over de terrastafels. Wachtend op ons laatste diner in Medelon werd ondertussen het luiden van de kerkklok geanalyseerd. De hele riedel klokken leek elk kwartier aan bod te komen; er was iemand die beweerde precies te kunnen horen wat voor dag het was (?).  Het diner kwam vlot en ging er goed in. Gerrit vond dat hij al gezond genoeg had gedaan en doneerde zijn sla aan Roel. Tjeerd had nog wat vlees over en Willy schoof het toetje door naar ondergetekende, die zich dat goed liet smaken. Nadien even in de rij om de vloeibare consumpties af te rekenen en dat leverde bij sommigen wat hartverzakkingen op. De prijs van de wijn stond in verhouding met de grootte van de glazen. Vervolgens was het afscheid nemen van elkaar en van Matthias en zijn familie. Het was nog steeds 29 graden en dat bleef het tot voorbij Münster. Na een voorspoedige thuisreis hing er bij aankomst in Enschede om 21.30 uur een donkere onweerslucht boven de stad. Maar die kon ons fantastische weekend niet meer vergallen.
Hulde aan de organisatie; het waren letterlijk drie fantastische dagen!